कविता कुसुम - मुख्यपृष्ठ

गीत - कृष्णकला वनेम

2012-02-08T05:02:00.000-08:00

कति बाँच्नु जिन्दगी आँसुसंग रुझेर
कति साँच्नु जिन्दगी खुसीलाई कुरेर

भेट्टाउँदिन गोरेटो
पाईला जता मोडे पनि
दिन यसै बिताउँदैछु
समयले छोडे पनि

कति भाग्नु जिन्दगी पिडासंग लुकेर
कति साँच्नु जिन्दगी खुसीलाई कुरेर

दुखियालाई मात्र दुख
जिउँने आशै मर्छ
मनका मिठा स्वप्नहरु
पीर बनि झर्छ

कति दुख्नु जिन्दगी ब्यथासंग जुधेर
कति साँच्नु जिन्दगी खुसीलाई कुरेर

२०६८ साल माघ २४ गते मंगलबार

गजल - सावारा योङ्हाङ लिम्बु

2012-02-08T04:49:00.000-08:00

कठैछैन संसारमा च्म्किने तारा मेरो ।

परेलिमा छेकिन्न आशुका धारा मेरो । ।

तृकाल दर्शी खुशीहरु अ्मरहोस भन्थे ।

दैबले नि सुनेन बियोगिको नारा मेरो । ।

अतितको गाथाहरु बल्झेर दुखे पछी ।

स्पर्समा भेट्न खोज्छु उनि सारा मेरो । ।

यथार्थमा पाउदिन उ त स्वार्ग गैसकी । ।

तसर्थ मदहोसमा झस्किने पारा मेरो । ।

कठैछैन संसारमा चम्किने तारा मेरो ।

परेलिमा छेकिन्न आशुका धारा मेरो

पाँचथर नगी ५

जोकर - दिव्य गिरी

2012-02-02T05:45:00.000-08:00

जोकर !

बादशाहको खुट्टा ढोग्छ

मिमको खुट्टा मल्छ

गुलाम त उसैको मित्र !

जोकर !

बास्सा, मिम र गुलामको

सधैंसधैं वरिपरि घुम्छ

दिनरात सँगसँगै हुन्छ

'पप्लुमा', 'म्यारिजमा'

अर्थात तासको हरेक खेलमा

जहाँ अप्ठेरो र सङ्कट पर्छ

जोकर उपस्थित हुन्छ

जोकर अनिवार्य हुन्छ

किनकि

जोकरको सधैं अति महत्व हुन्छ खेलमा ।

तासको जस्तै मान्छे पनि जोकर हुन्छ

जोकरमान्छे !

असाधारण र विशेष

भाषण गर्न सिपालु

झुठ बोल्न खप्पिस

कुराले नै आकाश पाताल जोड्न पोख्त ।

जोकर सबैलाई हँसाउँछ

तर आफु कहिल्यै हाँस्दैन

आफैमा

यौटा अद्भूत

रहश्य

र आश्चर्य हो जोकर !

मैले तास खेल्दा जोकरसँग खेलेको छु

म जोकरसँग तासको बण्डलमा भुलेको छु

मैले धेरै खेलहरू

जोकरको अभावमा हारेको पनि छु

मैले धेरै खेलहरू

जोकरकै सहायताले जितेको पनि छु

तर आज,

त्यही जोकरले

मेरो वर्तमान र भविष्यसँग

मनपरि गरिरहेछ

मेरो चाहना, आकाँक्षा र जीवनसँग

खेलवाड अनि षडयन्त्र गरिरहेछ

यस अर्थमा म अहिले

जोकरहरूको घेराभित्र परेको छु

जोकरहरूको षडयन्त्रभित्र फसेको छु

जोकरहरूको लाखेनाच हेर्न विवश छु

जोकरहरूको नौटङ्की हेर्न वाध्य छु ।

यतिवेला शहरमा भेला भएर

नयाँ बादशाह, मिम र गुलामको

पछिपछि दगुरिरहेका मानिसहरू

जोकर नै हुन् भनी जान्दाजान्दै पनि

म तिनै जोकरहरूलाई

नायक मान्न वाध्य छु

म तिनै जोकरहरूलाई

लायक ठान्न विवश छु

किनकि यति हुँदाहुँदै पनि आज

तिनै जोकरहरूको हातमा छ मेरो वर्तमान !

तिनै जोकरहरूको साथमा छ मेरो भविष्य !!

लोकतन्त्र - रामचन्द्र जोशी

2012-01-24T01:56:00.000-08:00

गरीब नून रोटि भात गर्छ ढुक्क भोजनै

पिलाउने त आशका रसादि साथ व्यञ्जनै

छ कानुनी त राज जो पुजिन्छ लोकधर्मि त्यो

जहाँ सबै समान छन् त्यही त लोकतन्त्र हो ।।

बसेर उच्च आसनै ति गौरबी त जन् भए

समान न्याय जो गरी सदा ति नम्र भै रहे

बुझेर लोकधर्म जो बढी अगाडि जान्छ त्यो

कपास, गास, बास बाँडिने त लोकतन्त्र हो ।।

चुनाव भो र छानिए ति जन्प्रतीनिधीहरु

बनेर सार्वभौम नागरीक बाँकि जन्हरु

किसान देखि ठालु एक गुञ्छ हेर देश जो

समानता सबै बराबरी त लोकतन्त्र हो ।।

पलाइ शान्तिका मुना गरी पराग सेचन

उदाइ देशमा प्रभा गरी प्रकाश वर्षा

सदा सुकान्ति छर्कने र झल्झली उदाइयो

छ प्रेम कञ्चनै जहाँ त्यही त लोकतन्त्र हो ।।

अवाक जो ध्वनी थिए बुलन्द धेर पारिए

गरेर पत्रकारिता स्वतन्त्र बाँच्न पाउने

छ धर्म जात औ समान वर्ण जिएर जो

गरेन भेदभाव क्यै त्यही त लोकतन्त्र हो ।।

मालाखेती ७ अत्तरिया

अध्यक्ष निशानी साहित्य निकेतन अत्तरिया

गीत - कृष्णकला वनेम

2012-01-22T05:55:00.000-08:00

किन होला यो छातीमा यती धेरै ब्यथा

सुनाई दिउकी गीत बनाई मेरा जीवनकथा

उजाड देख्छु जताततै बसन्तको याम पनि

उदाएन जिन्दगीमा कहिल्यै न्याँनो घाम पनि

गह भरी आँसु लुकाई हाँस्न खोज्दा महिले

बिरहले छोपी दिन्छ यो तन मन जहिले

किन होला यो छातीमा ………………

हात छैन डोर्याई दिने हिडौ कस्को सारमा

हिड्दै जाँदा पाईला पर्छ खुकुरी कै धारमा

मरे जस्तै लाग्छ यहाँ पिरै पिरमा जिउँदा

सारा चोट भुली दिन्छु अलि कती पिउँदा

किन होला यो छातीमा ………………

माघ ६ गते २०६८ साल सुक्रबार …

सपना देख्नेहरू - बिष्णु पुन

2012-01-22T05:50:00.000-08:00

उनिहरू जो सुकै हुन

उनिहरूको संसार पलपल

चाहे त्यो मृत्युको छालहरू बिचमा किन नहोस

हाँसिरहेकै हुन्छ

जो संग आशाका दृद सपनाहरू हुन्छन

उनिहरू जो सुकै हुन

उनिहरूको दुनियाँ पलपल

चाहे त्यो बलिरहेको आगोको बिचमा किन नहोस

झगमगाइरहेकै हुन्छ

जो संग बिजयको अनन्त सपनाहरू हुन्छन

उनिहरू जो सुकै हुन

उनिहरूको जीवन पलपल

चाहे त्यो काँडै-काँडारू बिचमा किन नहोस

फुलिरहेकै हुन्छ

जो संग फूल जस्तै फुलिरहने सपनाहरू हुन्छन

उनिहरू जो सुकै हुन

उनिहरूको आकाङक्षा पलपल

चाहे त्यो निष्पट रजनिमा किन नहोस

झुल्किरहेकै हुन्छ

जो संग धर्तीबरी उज्यालो र्छर्ने सपनाहरू हुन्छन

जो संग सपना हुन्छ

उ संग अस्तित्व हुन्छ ।

जो संग सपना हुन्छ

उ संग महत्व हुन्छ ।

जो संग सपना हुन्छ

उ संग जीवन हुन्छ ।

तर जरूर

त्यो कुनै रातको निदरीमा

देखिने मिथ्या सपना होइन ।

शुन्य कोठा र म - टंक सम्वाहाम्फे

2012-01-22T05:47:00.000-08:00

सधै यो कोठाका चार भित्ताहरु

झ्याल ढोकाहरु

कुर्सी टेबुलहरु

भाडा वर्तनहरु

कहि कतै सम्वाद गरी रहे झैं लाग्थ्यो

तर आज

यी कोठाका सवै सवै चीजहरु

चुपचाप

मुख वन्द गरेर

आँखामा पट्टी बाँधेर

हृदयको गति टक्क रोकेर

संगीत गुञ्जिरहने कोठालाई

शुन्य शुन्य

महाशुन्य

वनाई रहेछन् यहाँका प्रत्येक बस्तुहरुले

केहि अघिसम्म

प्रकाशमय थियो यो कोठा

संगीतमय थियो यो कोठा

तर केहि क्षण मै

यो कोठा कोठा रहेन

यो कोठा कोठा भएन

किनकी मेरो मनको उज्यालो

यहि कोठाको मुलढोकाबाट निस्किएर

अलप भैदियो

केहि अघिसम्म

म कोठामा उज्यालो देख्थे

म कोठामा गुञ्जन सुन्थे

तर अहिलेम केहि देख्दिन

तर अहिले म केहि सुन्दिन

मानौ म यो कोठाको

निर्जीव मूर्ती बनेको छु ।

सम्झीरहेछु कि ती क्षणहरु

कति आनन्ददायी रहेछन्

कति मुल्यवान रहेछन्

किनकी अहिले म

चाहेर पनि पाउँन सक्दिन

त्यो समय अहिले

मबाट टाढी सकेको छ

मबाट अल्पि सकेको छ

अव त्यो समय

अव त्यो परिस्थिति

अव त्यो अवस्था

अघिसम्म मेरै भएपनि

अव मेरो रहेन

अव मेरो भएन

हरेक बस्तुहरु

वास्तवमा

यसरी नै टाढीदै जाने रहेछन्

त्यो मलाई थाहा थिएन

जव म यो शुन्य कोठामा परीणत भए

तव थाहा पाए

जीवनको परिधी

शुन्यताले नै छोपेको हुँदोरहेछ

आज यो शुन्य कोठामा

म कसरी जीवनका सपनाहरु

तरङग्यान सक्छु होला ?

किनकी अहिले म संग

भोक छैन

नि द्रा छैन

शब्द छैन

किनभने यी कुराहरु

शुन्यताले चपाई दिएको छ

शुन्यताले निली दिएको छ

जहाँ म आफुलाई

आफै जस्तो ठानी रहेको छैन

के तिमी भन्न सक्छौ ?

म शुन्य कोठामा

परीणत हुनुको अर्थ

हुनत हिजो हाम्रो उपस्थिति नहुँदा

यो जगत नै

शुन्य शुन्य थियो

तर त्रि्रो मेरो

र हामी सबैको उपस्थितिले

यो जगत

यो कोठा

यो हृदय

साँच्चै सुन्दर भएको रहेछ

आज म यहि शुन्य कोठाको

कुनै भागबाट

कुनै स्थानबाट

त्यहि यथार्थ अनुभूत गर्दैछु

तिमी भन्छौ होला

तिमी सोच्छौ होला

कोठामा

चारभित्ताहरु छन्

झ्याल ढोकाहरु छन्

कुर्सी टेबुलहरु छन्

अथवा कोठामा भएका

सबै सबै बस्तुहरु छन्

तर मेरो लागि भएर पनि छैनन्

त्यसैले त कोठा

शुन्य शुन्य भएको छ

महाशुन्य भएको छ

किनकी यहि कोठाको

मुलढोकाबाट

मनको आभा निस्किएर गएको छ

हो म त्यहि सजिव मान्छे

हाँस्दा हाँस्दै

बोल्दा बोल्दै

नाच्दा नाच्दै

निर्जीव मुर्तीमा

एक्कासी परीवर्तीत भएको छु

म निर्जीव भएर पनि

यहाँको शुन्यताले कुल्चिरहेछ

त्यसैले चुपचाप

यो कोठाको चारभित्ताहरु

कुर्सी टेबुलहरु

झ्याल ढोकाहरु

अथवा यहाँ रहेका सारा चिजहरु

नियाली रहेको छु

अघिसम्म ती सबै बस्तुहरु

सजिव थिए

र म बाँचेको थिए

र म हाँसेको थिए

तर अहिले यो कोठा

एक्कासी यतिविघ्न शुन्य शुन्य लागी रहेछ ?

महाशुन्य लागीरहेछ ?

तपाई नै भन्नुहोस्

म किन निर्जीव भएको रहेछु ।

नवयुग ! - दीपेन्द्र के. सी.

2012-01-22T05:41:00.000-08:00

ए फतुरो !

तँ फगत घोषणा गर्छस्

खोक्रो नवयुगको !

हेर त एकचोटी

तैले घोषणा सुनाउन

जम्मा पारेको भीडलाई

कुपोषित नाँगा देहहरु !

एकचोटी तिनका फाटेका पैताला

फर्काएर हेर त

त्यहाँ भेटछस तेरो नवयुग !

तेरो भाषा उ त्यो

अल्लारे बुझदैन

उसको स्कूल

तेरो वमले उडाउँदा

उ स्कूलसँगै लाटो वहिरो भएको छ ,

उ नसुनेर, नवुझेर टाउको चलाउँदा

तँ स्वागत ठान्छस नवयुगको !

दिन्छु धेरै भनेको थिइस्

तँ सँग छैन केही

त्यही भएर अहिले

कुरा घुमाउदैछस्

कपडा फेरेर, झण्डा फेरेर

आउँदैन नवयुग !

फेरि कपडा पनि कति फेर्छस्

तँसँग कपडा बनाउने कपास पनि छैन

उहिले तैले

कुन्नि केको अवशेष भनेर जलाइसकिस;

सीधै भन्दा–

तैले गास, वास, कपास

दिन्छु भनेको होस्

तर हैसियत छैन तेरो

तैले सकेनस्

वास्तवमा तँ सक्दैनस पनि

सके त नगरौं थिएन होला वरा !

पहिलेका झैं ।

तैपनि तँ कुरो घुमाउन सिपालु छस्

त्यसैले भकाभक घोषण गर्दैछस् नवयुुगको !

वाचामात्रै जीवित राख्न ।

तेरो फतुरो नपत्याएपछि

अहिले तँ कसमै खाएर भन्दैछस्

आइसक्नै लागेको छ नवयुग !

अर्काले बनाएको घर

धुन्धुकारीहरु लगाएर

भत्काएरै दिन्छु भन्दैछस्

१०८ जातका भाईहरुलाई

प्लटिङको चिरा लगाएर,

मुख थुन्दैछस् तिनीहरुको

अनि भन्दैछस्

गर खाउ !

तर पटमूर्खहरु !

बनाउने भए किन भत्काउथे र !

गर्ने भए किन खोस्थे र !

लड्छन सकेसम्म

मिच्न, लुटन, मान खान

अनि नसक्नेहरु

वेचिदिन्छन सस्तो मूल्यमा

उत्तर–दक्षिणका छिमेकीहरुलाई

परेर शरणमा

त्यतिवेला वल्ल आउनेछ

तेरो नवयुग !

तर अभागी तँ

त्यसको स्वागतमा तँ हुने छैनस्

किनकी तँ

चेपिइसकेको हुनेछस्

इतिहासको कालो पानामा !

अनि पश्चतापका आँशु

भेटी पठाउनेछस् टुक्रिएको नवयुगलाई !

बागलुङ - हाल ओस्टेण्डे बेल्जियम ।

मेरो किल्लामा - केशर थुलुङ

2012-01-22T05:39:00.000-08:00

हुन त

मेरो किल्लामा

तिमीलाई स्वागत गर्ने

मेरो ध्येय थिएन

आइहाल्यौ महाशयः

स्वागत छ

तर कदमकदाचित नसोच्नु

मेरो किल्ला

तिमीले सोचेकोजस्तो एकरत्ति छैन

जहाँ अधिनायक बन्न पाइन्छ

जहाँ साम्राज्यवादी बन्न पाइन्छ

हो मात्र म थिएँ हिजोसम्म

आजदेखि तिमी पनि आएका छौ

र यो किल्ला

तिम्रो, मेरो भएको छ

गर्न खोज्दा-खोज्दा

विफल भएका थिए

थुप्र्र्रै मेरो प्रयासहरु

जुट्दा-जुट्दा

कैयौँ पटक हारेका थिए

थुप्रै मेरो आकांक्षाहरु

फेरि अलिकति भए पनि

तिम्रो आगमनले

ममा छुट्टै साहस बढेको छ

त्यसैले अब

तिमी र म मिलेर

यो किल्लामा

एउटा छुट्टै

सुगम अध्यायको निर्माण गर्नुपर्छ

तिम्रो, मेरो लागि नभए पनि

भावी हाम्रा सन्ततिका निम्ति ।

गजल - बसन्तमोहन अधिकारी

2012-01-22T05:37:00.000-08:00

मोतीका दाना यो छाती भरी झरेको सम्झन्छु

नौटङ्की रैछ मायाको रुप सरेको सम्झन्छु

देखाई आँशु छुपाई रुप पासोमा पारेछन्

भरेर झोला रुवाई भुरा तरेको सम्झन्छु

सावीत्री सत्य गर्थीन हत्ते धनको आशमा

देखाई दुःख लुटेर सुख भरेको सम्झन्छु

दुनियाँ माझँ समाई हात साथमा हिडाएँ

टुहुरा भनी माया र सेवा गरेको सम्झन्छु

देखाई झुट लुकाई सत्य यो कस्तो हाँसो हो

यो सबै देख्दा मानव आत्मा मरेको सम्झन्छु

चितवन

दुई टुक्रा - योगेन्द्र राज शर्मा

2012-01-22T05:33:00.000-08:00

दिनभर
रातभर
एकनास
घुमिरहन्छ
लाग्छ,
आफ्नै पुच्छर टोक्ने
ध्याउन्नाले घुमिरहेको
कुकुर हो रिङरोड ।

एउटा चढ्छ
उत्रन्छ
अर्को चढ्छ
उत्रन्छ
फेरी अर्को चढ्छ
....
लाग्छ,
बाली हुन नसकेको
भैंसी हो काठमाण्डौ ।

नेपाल आमाको अर्ती - टोप बहादुर रार्इ

2012-01-22T05:31:00.000-08:00

गाएर मात्र हुदैन देशको गीत

माटोमा पसिना बगाउन सक्नु पर्छ

धाएर मात्र हुदैन खहरे झै ओरालीमा

कहिले उकालीमा पनि बग्नु पर्छ ।

खोजेर मात्र हुदैन अधिकार सधै

आफ्नो कर्तव्य के हो पुरा गर्नु पर्छ

रोजेर मात्र हुदैन हिमाल, पहाड र तरार्इ

देशका लागी परे मर्नु पर्छ ।

गनेर मात्र हुदैन आकाशको हजार तारा

जुनको मुल्य हुनु पर्छ

भनेर मात्र हुदैन वीर शहिद मर्नेहरुलाई

खुनको मुल्य तिर्नु पर्छ ।

धसेर मात्र हुदैन खरानी निधारमा

सत्य साधु हुनु पर्छ

बसेर मात्र हुदैन मर्यादित कुर्सीमा

जनतालाई सेवा दिनु पर्छ ।

2011-09-24T05:30:00.000-07:00

मुकेश राई - संवाद

- सुन थुप्रै ल्याउनु भो होला ? मलाई पनि दिनुहोस ल !

अहं मैले ल्याईन सुन !

-अनि परदेशमा थुप्रै फल्छ भन्छन त !

म पनि यस्तै सोच्थें तर होईन रहेछ,बरु म त तिमीलाई एउटा विरह गीत दिन सक्छु
त्यहाँ तिमीले
आफ्नै गाउँघर र पाखापर्वतका सुगन्ध मिश्रित भावहरुमा
परदेशीहरुका पीडायुक्त कोरस र व्यथाका शोक धून पाउने छौ
मेची र कालीका सुसाईका लयहरुसंग
गुन्जिरहेका वियोगी चित्कारका मुर्छनाहरु सुन्नेछौ !

- उसो भए पैसा र नया लुगाफाटाहरु नि ?

सक्तिन मेरो भाइ त्यो पनि,
बरु म तिमीलाई एउटा कविता दिन सक्छु
त्यहाँ तिमीले परदेशीहरुले पच्छ्याईरहेका आत्माहीन सपनाहरु
अनि बेरंग रहरहरु पाउनेछौ
बाँच्नुको सार्थकता खोज्दै
ईच्छाका पहाड चढन उक्लिरहेका पाईलाहरु भेट्नेछौ
जीर्ण मुस्काउन खोजेका फूलहरुका उदास कहानी जस्तै
बिरानो भूमिमा छातीभित्र सल्किरहेको
बाध्यताका बिम्ब, प्रतिबिम्बहरु देख्नेछौ
हो, म तिमीलाई यहि कविता दिन सक्छु !

- उसो भए स्वादिलो खानेकुरा नि ?

खै तिमीलाई मन पर्ला नपर्ला
त्यसमा मैले बिरानो माटो सिंच्ने पसिनाको गन्ध
वेदनाले रसाएका आँशु हुनेछ !
यसैमा तिमीले, प्रवासीका खुशी छेक्ने काँडेतारहरु
जटिल र विषमताको हातीबारहरु देख्नेछौ
यसैले म उसै भन्न सक्दिन यसको मोहकतामा
झ्यागिएका अमरबेली झैँ दु;खका गाँस मन पर्ला नपर्ला !

बरु म तिमीलाई एउटा कापी र कलम दिन सक्छु
तिमीले त्यहाँ मुग्लानले निलेका दाजुको सम्झना लेख्न सक्छौ,
नियास्रो मन र सन्त्रास बोकेर रुँदै
सिमाना काटेकी चेलीको विलौना कोर्न सक्छौ
निराधार बोक्सी आरोपित अबलाहरुको चित्कार बयान गर्न सक्छौ
अनि वादी र छाउपडी कुप्रथाले ग्रसित समाजको चित्रण उजागर
गर्दै युगान्तकारी आव्हान गर्न सक्छौ !

म तिमीलाई कुची र रंगहरु दिन सक्छु
जसले तिमीले तिम्रो स्वच्छ मनको क्यानभासमा
स्वदेशको सिंगो तस्विर उतारेर
आफ्नै नदीनाला, झरना र छहरा पहरा कोर्न सक्छौ
त्यहाँ आफैले चाहे जस्तो रहर र देखे जस्तो सपनाको रंग भरेर
सुन्दर जीवनको मूर्त, अमूर्त तस्विरमा
माया, प्रेम र सदभावको सजीव उज्यालो छर्न सक्छौ !

तिम्रा ति आव्हान र अमुर्त तस्विरहरुले
नव पिड़ीमा ज्यूँदो अग्नि ज्वाला छर्न सकोस
ति युगिन दस्तावेज बनेर जागृतिको संदेश बोकी
नेपाली आकाशमा नयाँ रंग छर्न सकोस !
म यहि शुभकामना मात्रै दिन सक्छु !

ईलाम हाल बेलायत

2011-09-21T06:16:00.000-07:00

दिव्य गिरी - छेपाराको घर

छेपारो दिनभर आहाराको खोजिमा भौंतारिन्छ

जब थकाईले लखतरान हुन्छ

तब साँझपख आराम गर्न बास खोज्छ

अनि मात्र उसलाई घरको सम्झना आउँछ

तर उसको घर नहुँदा दुखित हुन्छ

चकमन्न साँझ परेपछि कराउन थालेका

झयाउँकिरीको विरत्त लाग्दो स्वर

भ्यागुताहरूको टर्र..टर्र..टर्र आवाज

र श्यालहरूको एकोहोरो क्रन्दन

सुनेर छेपारो आहत हुन्छ

अनि ऊ आफैसँग प्रण गर्छ

भोलि त घर बनाउँछु बनाउँछु

अनि आफैलाई ढाढस दिन्छ

मेरो पनि भोलि त घर हुन्छ ।

छेपारो घर बनाउने कल्पना गर्दागर्दै

दिनभरको थकाईले भुसुक्क निदाउँछ

र रातभर घर बनाएको सपना देख्छ ।

जब झलमल्ल उज्यालो हुन्छ

छेपारो फेरि आहाराको खोजीमा दौडिन्छ

र अघिल्लो साँझ गरेको प्रण भुसुक्क भुल्छ

घर बनाउने कुरा उसको मनबाट

साँझपख हराएको रुखको छायाजस्तै हुन्छ ।

हिजोआज म गाउँ-घर र शहर बजारमा

अनगिन्ति छेपाराहरू देख्छु

जो सधैं घर बनाउने कसम खान्छन् ।

छेपाराहरूको जुलुस

सधैंजसो झण्डा ठडाएर

सधैंजसो ठूलाठूला तुल बोकेर

नारा लगाउँदै

सडक, गल्ली र चोकचोकमा हिँडिरहेका हुन्छन् ।

छेपाराहरू कालो मोटरमा

कालै शिसाले छेकिएर

सिहँदरवार भित्र-वाहिर आवत-जावत गरेको भेटिन्छ

खुलामञ्चमा भाषण गरेको पनि देखिन्छ

यस प्रकार हिजोआज म

जहिँतहिँ छेपाराहरू मात्र देख्छु

कहिलेकाहीँ म स्वयम् तिनीहरूको भीडमा

च्यापिएर हिँडिरहेको हुन्छु

र तिनीहरूको भीडभित्र हराइरहेको हुन्छु ।

सत्य भन्नुपर्दा यथार्थमा

छेपारो पीडित छु म ।

हिजो साँझ हो

मैले छेपाराहरूको यौटा ठूलै झुण्डलाई

विशाल भवनको मूल ढोका अगाडि

घर बनाउने मुद्धामा झगडा गरिरहेको देखें

तर महाशय,

यो कुरा पक्का छ

छेपारोले कहिले घर बनाउँदैन

ऊ प्रत्येक साँझ

भोलि घर बनाउने किरिया मात्र खान्छ ।

टीकाथली-५, ललितपुर

भाद्र ७, २०६८

2011-09-21T06:13:00.000-07:00

पञ्च विस्मृत - यो शहरमा

यो ठूलो शहर

जहाँ, घर जस्ता कुनै घर छैनन्

मान्छे जस्ता मान्छे छैनन्

सडक जस्ता सडक पनि छैनन्

विजुलीबत्ती केही छैनन् ।

यो ठूलो शहर

जहाँ, परिवारको एक मुट्ठी माया छैन

एक दूर्लभ रातको लागि

सखिको आकारहीन छायाँसम्म छैन

हतारको एक पल बिताउँने

सिकुवा र पिंढी केही छैनन्

यो ठूलो शहर

त्यसै मात्तिएको मैमत्ता शहर

जहाँ, म बर्षौंदेखि

सिर्फ एक जुनीलार्इ बस्ने घर खोजिहेछु

यो मन छुने मान्छे खोजिरहेछु

एक जिन्दगी हिंड्ने सडक खोजिरहेछु

हो, आफ्ना भोलि ऒझ्याउँने ल्याम्पपोस्ट खोजिरहेछु

यो शहरमा ।

दम्माम साउदी अरेबिया सेप्टेम्वर १० २०११, भदौ २४ २०६८ शनिवार

2011-09-21T06:11:00.000-07:00

कृष्णकला वनेम - गीत

अधुरो भो अपुरो भो ,जिन्दगी यो किन ?

आज आफ्नै जिन्दगानी ,भार बन्यो किन ?

भाग्य खोजी हिड्दा हिड्दै ,थाकी सके अब ,

सन्सार छोडी जाउ लाग्छ ,अन्त कतै पर ,,

जहा हिड्छु बाटो मेरो ,भत्कि दिन्छ किन ?

आज आफ्नै जिन्दगानी ,भार बन्यो किन ?

अधुरो भो ……………………………

अरु जस्तै सङ्घर्ष त ,गरेकैछु मैले पनि ,

असफल हुन्छु किन ,जिन्दगीमा जैले पनि ?

जहा रोप्छु सपना मेरो ,ओईली झर्छ किन ?

आज आफ्नै जिन्दगानी ,भार बन्यो किन ?

अधुरो भो ……………………………

9/5/2011,Monday………

2011-09-09T06:07:00.000-07:00

वैद्यनाथ उपाध्याय - दृश्य

अचानक

नाटकको दृश्य बदलिए जस्तै

बदलिन्छन घटनाक्रमहरू

मैले सोचेको

चाहेका धेरै सपनाहरू

आकार लिन नपाउँदै

फेरिए जम्मै उर्वर प्रदेशहरू

ठूल्ठूला आशाका

पहाडहरूले थिचिएर

विशृंखलताको पैह्रो लागेको

यो समय

जताततै अराजक शंखनाद!

रचनात्मकताको

एक मुट्ठी बिउ छरेर

सुनौलो फसलको

अपेक्षामा रित्तिएको समय

कस्तो दृश्य यो

आशंकाहरूले नजर धमिलिएको बेलामा।

आँधी बेरीमा

संक्रमणको आँधीबाट

गुज्रदैं छ समय!

ढोका खुल्दैछ

नयाँ नयाँ विश्व बजारको

अब त हामी आँफैं

किनिने र बेचिने पनि

भै सकेछौं।

तिम्रो शिप र खुबी को भाउ

तिम्रो दिमागको पनि

भाउ तोक्ने छ बजारले

सहानुभूति,दया,ममताको

उठिबास नै भै सकेछ

खै अब यो जीवन

निर्जीव यन्त्र सरह

घिस्रिंदैछ

कसैले थिच्दछ बुटाम कहीं

अनि खुल्नेछौं, दगुर्नेछौं

फेरि बन्द हुनेछौं

यो कस्को समय हो?

खै, अब त हैकिंग भै सके जस्तो छ

यो दिमाग पनि

मेरो आफ्नो भन्ने रह्यो नै

के र अब यो

आँधी बेरीमा!

रित्तो जीवन

जीवनका भोगाइहरू पनि

थुक्क-

कति दिक्क लाग्दा हुन्छन

कोई बेला त आफैंलाई

धिक्कार लागेर आँउछ

एकछिन अघिका खुसीका क्षणहरू

लगत्तै विरक्तिका भावहरूले

घेरिएका हुन्छन।

अनि हाम्रो खुसी

बिजुलीको झिल्का जस्तो

मात्रै हो त ?

सधैंभरी न पुग भएको भान

कसरी भरिएला

यो मनको घैंटो !

मैले चाहेको यो पनि हैन

त्यो पनि हैन

सूर्योदय देखि सूर्यास्त सम्मको

दौडमा भिडिएर

आज व्यर्थैमा रित्तिएजस्तो

लागेको छ

आफ्नै जीवन!

विडम्बना

दिन रात खुल्ने यी दृश्यपटहरूमा

आफ्नोपनको कहीं

केही आभाष सम्म पनि छैन।

च्वास्स च्वास्स दुखीरहेछ

कहीं भित्र भित्रै

उखेलिंदैं गरेका

आफ्ना जराहरू।

आकांक्षाका उर्लंदो

विकराल भेलहरूमाझ

मेरा थोपा थोपा इच्छाहरू

मिसएर कता बगे कता!

खै अब यो बासनाको

उर्लंदो भेललाई

अँजुलीभरी थापेर

यो मेरै चाहना हो भनेर

म कसरी भनुँ ?

मेरै जीवनका उकाली- ओरालीहरूलाई

एकाकार गरेर

भेल बगिरहेछ छताछुल्ल चारैतिर

मैले बाँचेको यो कस्को समय हो?

अगाडी खुल्दैछ भयानक दृश्यहरू

आफूसंग आफ्नै परिचयको

कुनै निसान सम्म पनि छैन

छातीका धडकनहरूलाई साक्षी राखेर

म अझै बाँचेको छु भनेर

कसरी भनुँ?

Note: परिचय

वैद्यनाथ उपाध्याय

जन्म: 28 सेप्टेम्बर 1967

जन्मस्थान: पाकृबाडी, उदालगुडी-784509, बीटीएडी, असम (भारत)

शिक्षा- मानविकी स्नातक, हिन्दी प्रवीण, पत्रकारिता एवं जनसंचारमा स्नातकोत्तर डिप्लोमा ।

प्रकाशित कृति : जुनेली(नेपाली काव्य संग्रह)1996,

गगन के उस पार(हिन्दी काव्य संग्रह)2010,

बिद्रोही(हिन्दी नाटकको असमिया अनुवाद)2010

सम्पादन- नौलोकोसेली(नेपाली मासिक) 1992-95, The Bodoland Voice(fortnightly)

इन्द्रेणी रच्ने हस्ताक्षरहरू(नेपाली रचना संकलन)

अनुवाद- हिन्दी, असमिया, बडो र नेपालीमा परस्पर नियमित अनुवाद।

संयोजक: कादम्बिनी क्लब, उदालगुडी, असम।

संपर्क: खांखलाबाडी, उदालगुडी-784509, बीटीएडी, असम, भारत।

email: bnuudalguri@yahoo.in, baidyanathupadhyaya06@gmail.com

mobile: 919435590014

2011-09-09T05:54:00.000-07:00

बसन्तमोहन अधिकारी - गजल

डीनरको स्वादलिदा लाली चढ्यो हरमा हजुर
प्रिय डिस्को डान्सतिर छोरो रोयो घरमा हजुर

तिमीले गर्दा सबै छुटे संगी फुटे मलाई नछेक
नाता हाम्रो लोग्ने स्वास्नी कायम छ दरमा हजुर

नेपालको महिला कानुन बनाउने आफै जानुन
नेपालमा आजभोली रुवावासी वरमा हजुर
होटलमा केटाच्यापी भोलीपल्ट घरमा आउछिन्
भन्न पनि लाजमर्दो बाँच्नु कसको भरमा हजुरअंश लिनु अधिकार, स्वतन्त्रता महिला कानुन
अरुलाई पोसाएर नाच्छिन् मेरै थरमा हजुर

2011-08-26T06:37:00.000-07:00

उषा गिरी - नाच्ने पर्ब तीज

बर्षा ऋतुको बिदाइ र

सरद ऋतुको आगमन सङ्गै

थकाईको अनुभुतिलाई बिर्सेंर

मदमत्त भएर उर्लने सागर झै

बैसालु रहर साट्न

मादलुको घिन्ताङ्गे तालमा रमाउन

मीठामीठा लोक गीत गाउदै

खुला पहाड र कर्मशील बस्तीहरुमा

छमछमी आएकी छौ तीज ।

आँखामा असीम करुणा र प्रेम पालेर

हामी उमङ्गका पारखीहरुको माझ

बिखन्डित नभै

मन्द मुस्कान छर्दै

सुन्दर हत्केलाहरु फैलाएर

हावाको मिठो स्पर्श सङ्गै

रौनक र चमक लिएर

आएकी छौ तीज ।

मुस्कान पोतिएको ओठ

लालीले रङ्गिएका गाला

गाजलुले पोतिएका

गहिरा नयन

रातो चुरा र रातै गहुनमा

आभुषणहरुबाट बिभुषितभै

निरासाका पुराना स्मृतिहरुलाई

पन्छाउदै उल्लासमय भएर

अगरबतीको सुगन्ध भएर

आएकी छौ तीज।

ओइलिदै पलाउदै र पहेलिदै

बिभिन्न प्रलाप सहदै

तमाम दिदी बहिनीको माझ

शरीरको सारा बैस फुलाउँदै

आएकी छौ तीज।

अदम्य उत्साह बोकेर

यो बिछट्टै रङ्गीन र उर्बर समयमा

थुम्का र बस्तिका फेदीहरुमा

भावनामा छताछुल्ल पोखिदै

चकित र उल्लासित भएर

आँखा नझिम्क्याइ नौलो क्षण लिएर

असिनपसिन गर्दै मिर्मिरे बिहानी

आएकी छौ तीज ।

जिन्दगी र समयको दोसाधमा

थकाईको साईनो गास्तै

जीबनका पलहरुमा

खुशीका बेगमय पारामा

निरुत्तर कुइनेटोको ढुङ्गेनी ओरालिमा

मन भरि यौबन फक्राउदै

आएकी छौ तीज ।

तिम्रो यो आगमनलाई

यो नाच्ने गाउँने महोत्सबको शुभकामना ।

ब्रसेल्स, बेल्जियम

2011-08-26T06:30:00.000-07:00

किरण पौड्याल - पेन्सनको सोच पालेकै हुँ!

लो. से. आ. जस्तै कठोर, परीक्षा मैले पनि दिएकै हुँ

विकासको सुइँको नदिए पनि, सपना मैले बेचेकै हुँ

सोझा, साधा, लाटा जनता, ढुङ्ग्रोमा झ्वाम्मै हालेकै हुँ

चुनावी जात्रा नजिते पनि, नियुक्ति बलियो पाएकै हुँ |

नागरिक भोकै जिय नै पनि, ५ तारे होटेल धाएकै हुँ

जनता नै सबै नांगिए पनि, आफ्नो त जोहो गरेकै हुँ

सडकमा अनाथ कापें नै पनि, महलमा रात काटेकै हुँ

शिक्षामा ताल्चा लागे नै पनि, आफ्नो त विदेश पठाकै हुँ ||

हस्ताक्षर समेत नआए पनि, तलब र भत्ता बुझेकै हुँ

चप्पलै पहिला नलाए पनि, चिल्ला कारमा चढेकै हुँ

लाज नै मर्दो दबाई किनी, शोधभर्ना पुरै पाएकै हुँ

भन्दछ अनपढ कसले मलाई, यस्तामा शास्त्री गरेकै हुँ |

शिक्षित, विद्वान, अनुभवी, माथि तान्डव नृत्य गरेकै हुँ

राणा र पंचे नभए पनि, राज्यको भोग गरेकै हुँ

लोकतन्त्र सर्वत्र लिलामी गरि, भरपुर रजाइँ गरेकै हुँ

संबिधान नदिने नियति ढाकी, हदम्याद पुरै तन्काकै हुँ ||

पांच वर्ष तान्न कसरत गर्दै, सिंगजुरो मैले खेलेकै हुँ

नाटक अनेक, चल खेल गर्दै, यहाँसम्म अलि धानेकै हुँ

निबृतिभरण, पेन्सन मिठो, मैले नि खान खोजेकै हुँ

अन्तिम ईच्छा केवल एक, पेन्सनको सोच पालेकै हुँ |

कुवेत

रचना -२३ अगस्ट २०११

2011-08-23T06:37:00.000-07:00

स्यानु पाईजा - धागो

एक त्यान्द्रो धागो

कति महत्व बोक्थ्यो कुनै बेला

यहि धागो नबन्दै सम्म मान्छे नाङ्गै धुम्थे

बिस्तारै धागो कपडा बन्यो

मान्छे पहिरिएर ठाटिन थाले

धेरै धागो हुने ले घाँटी देखि छडके धुमाएर जनै भन्न थाले

थोरै हुने ले कम्मर मै भए पनि बाधेर कन्दानी भन्न थाले

हात मा फनफनी बेरेर रक्षा बन्धन भन्न थालियो

साँच्चै कति महत्व बोक्थ्यो धागो

धागो नबाधिएका सन्तानहरु बाउँ नखुलेको ठहरिन्थे

धागो नै नभएको मान्छेहरु सानो जात ठहरिन्थे

समायन्तर सँगै धागो को प्रयोग हरेक ठाउँ मा हुन्छ

हामी लासलाई पनि कात्रो उपहार दिने भैसक्यौ उ जमना मै

अचेल हामी यो रँग र त्यो रँगमा कपडा बनाएर

जातिय पोशाक बनाउदैछौ ति धागो का अबोध त्यान्द्रो हरुलाई

धागो तिमीलाई लाग्दैन तिम्रो कति गलत प्रयोग हुदैछ ?

आबेगमा या गरिबिमा हिजो आज कति जना

त्यहि धागो को डोरिमा झुन्डिएर आत्महत्या गर्छन

कति को हत्या आत्महत्यामा दर्ता हुन्छन

एउटा चङ्गा एकसरो धागो ले नै आकास मा नाचिरहेको हुन्छ

त्यहि केहि सरो धागो को बिस्वासमा कति सम्बन्ध बाँचिहरेको हुन्छ

यहाँ तिमीलाई धागो ले न्याय गरेको छ कि अन्याय

तिमी बाउ बन्नको लागी तिम्रो सन्तानलाई केहि सरो धागो बाध्नै पर्छ

सायद यो धागो न बन्दो हो त सन्सार अझै पनि आदिम युगमा हुदो हो।

पात्लेखेत-७, म्याग्दी

2011-08-04T06:34:00.000-07:00

टोप बहादुर रार्इ - युद्ध र नयाँ नेपाल

गरिबीले पोरिरहेका भुप्राहरुमा

मलम बनेर हिजो एउटा यूद्ध भित्रिएछ

भोकमरीले तडि्परहेका आत्माहरु

कयौं आशा र सपनाका तरङ्गले

फेरि एक पटक जागे होलान् ।

तर, तर फेरि मर्दैरहे आज ति निरीह आत्माहरु

धेरै भाछैन जंगलबाट शहर पसेको

यूद्ध सकिए जस्तो छ यूद्ध गर्नेहरुलाई,

फेरि, फेरि आज अर्को यूद्ध छेडिए जस्तो छ

तर्राईमा, लिम्बुवानमा, तमुवानमा.....

यूद्ध फेरि गरिबकै झुप्रोमा सल्किए जस्तो छ

लाठा, भाला, खुकुरी र बन्दुकहरु

उहि गरिब हातहरुमा

मोर्चा अनेक छन्

सिद्धान्त फरक ढंगका

तर, तर श्वार्थ एउटै जस्तो देखिन्छ

परेड खेल्दैछन् ति योद्धाहरु

गाउँका आँगनहरुमा

लेक, बेसी र तर्राईका फाँटहरुमा ।

कखरा र एबीसीडीका भर्‍याङ्गहरु उक्लिन नपाएर

कठै आजको एकाईसौं शताब्दीमा पनि

बुढी औंठाको ल्याप्चे ठोक्न बाध्य हर्केहरु

आज कलम समाउन नपाएको झोकमा

कमरेड हिमाल बनेर

बन्दुक समाउँदै छन्

जीउने स्वतन्त्रताबाट बन्धक

चुलो र चौकोमा थेचिएकी गौंथलीहरु

कयौं सपनाहरु पाल्दै

आज कमरेड गंगा बनेर

घोक्दैछन् युद्धका पाठहरु

हिमाल, पहाड र तर्राईका फेराहरुमा

बगाउँदैछन् रगत र पसिना

देशका लागी भनेर ।

मुल्यहिन छन् कमरेड हिमाल

ति तिम्रा रगत र पसिनाहरु यहाँ

बेकार हुनेछन् कमरेड गंगा

ति तिम्रा बलिदान यहाँ

तिम्रो रगतमा पौडिएर तिम्रै बिचार मार्नेहरुले

कोर्ने छैनन् अब नयाँ संविधान

तिम्रो लासलाई कुल्चिएर आफ्नो श्वार्थ भर्नेहरुले

बनाउँने छैनन् अब नयाँ नेपाल ।